Funkadelic - Free Your Mind... And Your Ass Will Follow

Funkadelic – Free Your Mind... And Your Ass Will Follow

Έτος – 1970

Είδος – Acid Funk, Psychedelic Rock

Πάρτε τον Jimi Hendrix και βάλτε τον σ’ ένα μίξερ. Αγνοήστε τις διαμαρτυρίες του. Ρίξτε μέσα στη συσκευή μια γερή δόση από τους Velvet Underground του “White Noise / White Heat” και μια κουταλιά από Stooges του “Raw Power”. Με άλλα λόγια, προσμίξτε το ατόφιο κιθαριστικό blues/rock του Jimi με μια καλή ιδέα ωμού, θορυβώδους πειραματικού ροκ. Θα δείτε το μείγμα να αποκτάει ένα ενδιαφέρον χρώμα – η γεύση του όμως δε θα είναι για όλους.

«Τι καλό ετοιμάζεις?», θα σε ρωτήσει μία από τις καλεσμένες στο πάρτυ. «Περίμενε, δε τελείωσα ακόμα», θα απαντήσεις, ενώ γυρίζεις με αποφασιστικότητα την κουτάλα, μπρος, πίσω, πέρα δώθε. Οι καλεσμένοι περιμένουν με ανυπομονησία στο σαλόνι – όπου να ναι η συνταγή σου θα ναι έτοιμη, μα χρειάζεται ορισμένες ακόμα γαστρονομικές πινελιές καλλιτεχνικού τύπου. Κατευθύνεσαι προς το ντουλάπι, σκύβεις κάτω χαμηλά (στα πιο υποχθόνια διαμερίσματα του ντουλαπιού) και αρπάζεις ένα σακουλάκι LSD – ήταν σε τιμή ευκαιρίας στο σούπερ μάρκετ και αδυνατούσες να αντισταθείς.

Ρίχνεις ένα κουταλάκι LSD στο μείγμα – προσοχή, όχι περισσότερο, γιατί το αριστούργημα σου θα χάσει τη γεύση του. Χρειάζεται υψηλές ικανότητες να γνωρίζει κάποιος ποια είναι η κατάλληλη ποσότητα, ανάλογα με τη συνταγή που ετοιμάζεις. Λένε πως ο Μεγάλος Οδηγός Μαγειρικής για Διαστημάνθρωπους, του Syd Barrett (σημαντικού Σεφ στο Αστρικό Πολυσύμπαν της Μουσικής) είναι ένα βιβλίο που περιέχει πολύτιμες οδηγίες για ανάλογους πειραματισμούς. Προσοχή όμως, αναζητήστε μόνο τα πρώιμα βιβλία του Syd – στη συνέχεια άρχισε να γράφει κάτι αλαμπουρνέζικα και έχασε την επαφή του με το κοινό. Εναλλακτικά, μπορείτε να επιχειρήσετε μια βιβλιογραφική διαδρομή στους ψυχεδελικούς ροκ ήχους των Sixties – να είστε βέβαιοι πως θα βρείτε πολύτιμες αναφορές.

Τη στιγμή που θα έχετε ρίξει το κουταλάκι με το Lsd μέσα στο μείγμα, εκείνο θα πάρει ένα έξαλλο, ροζ χρώμα και θα αρχίσει να ξεπετάει πορτοκαλί καπνούς. Βρίσκεστε σε πολύ καλό δρόμο. Που να ήξεραν οι καλεσμένοι σας τι τους περιμένει! Αρπάζετε το μίξερ καλά με τα δυο σας χέρια. Ανακατεύετε γερά. Προσοχή, δεν ακακατεύετε όπως όπως! Χρειάζεται ρυθμό, χρειάζεται στυλ! Λένε πως μόνο αν χορεύεις, ενώ ταρακουνάς το μίξερ πάνω κάτω, θα έχεις τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το συγκεκριμένο στυλ χορού το έχουν πει και Funk.

Όσο αφορά το όνομα εκείνου του… πράγματος που φτιάξατε, με μεράκι και αγάπη? Ας το πούμε “Free Your Mind and Your Ass Will Follow”.

Έφτασε η ώρα να σερβίρετε το πολυπόθητο γκουρμέ στους καλεσμένους σας, ενώ εκεινοι αράζουν στο λίβινγκ ρουμ, με τις σαμπάνιες ανά χείρας. «Κύριε κούνελε, μας κακομαθαίνετε», και ενώ πίσω αντηχεί η μουσική από μια διαφήμιση με σοκολατάκια. Ένας πιανίστας με σμόκιν παίζει ένα ανάλαφρο κομμάτι. Οι κύριοι με τα μονόκλ δέχονται τα ποτήρια που τους σερβίρεις, οι κυρίες απλώνουν τα λεπτά, ντελικάτα χέρια τους, λέγοντας σου ευχαριστώ. «Πιείτε αγαπητοί μου φίλοι», τους λες, υψώνοντας το ποτήρι σου σε μια πρόποση. «Στα ανοιχτά μυαλά!», λες, και πίνεις πρώτος μια γουλιά. Οι καλεσμένοι απορούν λίγο με την πρόποση, ωστόσο ακολουθούν το παράδειγμα σου, πίνοντας, κατεβάζοντας μια γερή δόση από το ρόφημα.

Μισή ώρα μετά το ρεβεγιόν έχει μεταβληθεί σε προθάλαμο αστρικής κόλασης. Τα κοστούμια και τα σμόκιν έχουν δώσει τη θέση τους σε προβιές κανιβάλων. Οι γυναίκες έχουν πετάξει τα στήθη τους έξω και μουγκανίζουν σα γελάδες. Κάποιοι από τους άντρες φαντάζονται πως καβαλάνε αόρατους πυραύλους – ορισμένοι καβαλάνε διαφορετικού τύπου πυραύλους, σε υλική μορφή. Ο πιανίστας παίζει τα πλήκτρα με τα ξυπόλυτα του πόδια, ενώ παραπέρα ένας παπάς σκορπίζει ευλογίες.

Την επόμενη μέρα κανείς δε θα θυμάται τίποτα.

Κάπως έτσι λοιπόν αντηχεί ο δεύτερος δίσκος των Funkadelic! Πρόκειται για ένα άλμπουμ Ψυχεδελικής, Βρώμικης Φανκιάς, το οποίο ηχογραφήθηκε ενώ η μπάντα όλη είχε μοιραστεί από μια γερή δόση Lsd!

O τίτλος παραπέμπει – εν μέρει μόνο – σε αυτό που θα ακολουθήσει. Στο εξώφυλλο βλέπουμε μονάχα το πρώτο του μισό: “Open Your Mind” με κάποιες μυστήριες τελίτσες να ακολουθούν με νόημα, σιγοψιθυρίζοντας σου: «ε, ψιτ, φίλε. Υπάρχει και συνέχεια, αλλά δε μπορώ να σου την πω». Βλέπουμε μια afro-woman να απλώνει τα χέρια της προς τα κάτω, λες και ίπταται. Όμορφο, καλλιτεχνικό θέμα – μια γυναίκα με απελευθερωμένο νου, η οποία (προφανώς λόγω της συγκεκριμένης απελευθέρωσης) μπορεί και πετάει.

Όταν όμως ανοίγεις το gatefold του δίσκου, ο τίτλος ξετυλίγεται στη πλήρη διάσταση του: “… and your Ass Will Follow”, ενώ η γυναίκα αποκαλύπτεται πως είναι γυμνή – φανερώνοντας έναν ζουμερό πραγματικά κώλο.

Αυτοί ήταν οι πρώιμοι Funkadelic! Η μπάντα του μοναδικού George Clinton, το συγκρότημα που κατόρθωσε (παρέα με το δίδυμο αδερφάκι του, τους Parliament) να παντρέψει όσο ελάχιστα τους funk ήχους με τη ροκ μουσική, εκεί στα 70s,  και να δώσει ορισμένα πραγματικά μνημειώδη άλμπουμ, ξέχειλα ρυθμού και μαύρης τρέλας! Σε αντίθεση όμως με τα ιδιαίτερα πιασάρικα άλμπουμ που παρέδωσαν τα επόμενα χρόνια, στο “Free Your Mind…” οι Funkadelic ακούγονται περισσότερο πειραματικοί από ποτέ. Πραγματικά το άλμπουμ ηχογραφήθηκε υπό την επήρεια ναρκωτικών, και φαίνεται.

Η παραγωγή είναι με διαφορά η πλέον ωμή, από όλους τους δίσκους τους, σχεδόν επιτηδευμένα κακή θα έλεγε κάποιος – εξ’ ου και οι παρομοιώσεις με τον θορυβώδη ήχο των Velvet Underground, ή τα noise rock πειράματα των Stooges. Κάποια από τα τραγούδια του δίσκου θα μπορούσαν άνετα να είχαν γίνει μεγάλα χιτ στα ραδιόφωνα της εποχής (όπως τα ατελείωτα groovy “Friday Night, August 14^th” και “I Wanna Know If It’s Good For You”), ωστόσο ο ωμός, καθόλου γυαλισμένος ήχος, τα εμποδίζει από το να γίνουν κάτι τέτοιο. Αυτό δεν ήταν το κατάλληλο για parties Funk που καθιερώθηκε τα επόμενα χρόνια, ούτε έχουμε να κάνουμε με radio-friendly μαύρη soul μουσική. Όχι, ο δίσκος είναι βρώμικος – και απευθύνεται σε βρώμικα μυαλά, χε!

Το εναρκτήριο, ομότιτλο κομμάτι συνιστά μια ψυχεδελική εκτόξευση. Η πτώση θα αργήσει να έρθει, και όταν έρθει, ίσως πονέσει λίγο. Ωστόσο θα έχεις απολαύσει τη διαδρομή! Η κιθάρα του Eddie Hazel αποδεικνύει γιατί πολύς κόσμος τον παρομοίαζε με τον Jimi Hendrix. Τα διεστραμμένα και άκρως παραμορφωμένα πλήκτρα του Bernie Worrell προσδίδουν στο μείγμα άφθονες δόσεις μαστουρωμένης αστρόσκονης. O George Clinton επαναλαμβάνει το κεντρικό μήνυμα του δίσκου, σαν άλλος προφήτης ποτισμένος με οξύ. Διακρίνεται σχεδόν μια διάθεση ανόσιας ιεροτελεστίας, η οποία γίνεται ακόμα περισσότερο εμφανής στο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Eulogy and Light”. Στο συγκεκριμένο, ιδιαίτερα σκοτεινό κομμάτι, ακούγονται λόγια από έναν θρησκευτικό, gospel ύμνο, παιγμένα όμως ανάποδα, και αυτό ενώ ο Clinton υμνεί τον «Παντοδύναμο Θεό του Δολαρίου». Το μήνυμα είναι σαφές.

Γιατί, κύριοι, η Funk την εποχή εκείνη μπορούσε να γίνει επικίνδυνη, ένας γνήσιος κοινωνικό-πολιτικός δυναμίτης, ξυπνώντας τους συντηρητικούς από τον ύπνο τους. Black Power on Acid, αυτό είναι ο συγκεκριμένος δίσκος. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή η περιγραφή ταιριάζει πλήρως στο «ο δίσκος σε μια πρόταση» που αναφέρω σε όλες τις παρουσιάσεις μου, επομένως θα την χρησιμοποιήσω πάλι!

Το άλμπουμ υπήρξε επιτυχημένο από άποψη πωλήσεων και απήχησης, ωστόσο τα καλύτερα για τους Funkadelic έμελλε να έρθουν στη συνέχεια. Το “Maggot Brain” θα ακολουθούσε, και θα ήταν ο τελευταίος δίσκος με το αυθεντικό τους line up. Ωστόσο το “Free Your Mind..” παρέμεινε μέχρι τέλους ο πιο πειραματικός και ψυχεδελικός, από όλους τους δίσκους τους, και ίσως το πλέον Cult από τα άλμπουμ τους. Ένα πόνημα για ανθρώπους με… ανοιχτά μυαλά!

Γιατί να ακούσετε τον δίσκο: Διότι θέλετε να πάρετε μια ιδέα του πως μεταφράζεται σε ήχους αυτή η… διεστραμμένη συνταγή που σας περιέγραψα πάνω. Και γιατί ο δίσκος καθρεφτίζει όσο ελάχιστοι το πνεύμα της εποχής του.

Γιατί να μη τον ακούσετε: Τραχύς ήχος και αρκετά παράξενοι πειραματισμοί, σίγουρα δεν είναι για όλα τα αυτιά.

O δίσκος σε μια πρόταση: Black Power on acid.

Top Moments: Free Your Mind and Your Ass Will Follow, Friday Night – August 14^th, I Wanna Know If It’s Good To You

Tracklist

1 - Free YourMind and Your Ass Will Follow

2 - Friday Night – August 14^th

3 – Funky Dollar Bill

4 - I Wanna Know If It’s Good To You

5 – Some More

6 – Eulogy and Light

Donna Summer - Bad Girls

Donna Summer – Bad Girls

Έτος – 1979

Είδος – Disco (and more)

Κάποιες μουσικές μοιάζουν με τη φωτιά που σιγοκαίει σταθερά σε μια ζεστή εστία – άλλες πάλι θυμίζουν περισσότερο εκείνες τις λαμπρές φωτοβολίδες, που εκτινάσσονται με δύναμη στον ουρανό και εντυπωσιάζουν με την εκτυφλωτική τους λάμψη… Μόνο που η λάμψη τους έχει σύντομη διάρκεια. Πολύ γρήγορα το φως χάνεται και ο ουρανός βυθίζεται πάλι στην ψυχρή ανταύγεια των αστεριών. Ποιος όμως μπορεί να ξεχάσει τις μοναδικές αυτές φωτοβολίδες?

Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την έκρηξη του φαινομένου της Disco, εκεί στο δεύτερο μισό της Δεκαετίας του 70. Υπήρξε μία από τις εντυπωσιακότερες εκφάνσεις της μουσικής βιομηχανίας και της μαζικής κουλτούρας των τελευταίων δεκαετίων, καθιερώνοντας πρότυπα μόδας, μορφές διασκέδασης και υμνώντας έναν ορισμένο τρόπο ζωής – δόσιμο στους ρυθμούς της Νύχτας, τον χορό, απόλυτη άφεση στις ηδονές, τις καταχρήσεις, λάμψη, γκλαμουριά και ελευθεριακότητα. Υπήρξε το πνεύμα των μειονοτήτων (μαύρων, γυναικών και ομοφιλόφιλων) που ξεπρόβαλε από τα κινήματα των προηγούμενων χρονων και γύρευε διέξοδο στην ολική παράδοση των απολαύσεων.

Οι ασυδοσίες της Disco era τρόμαζαν τους συντηρητικούς. Η επιφανειακή της όψη ενοχλούσε τους σοβαρούς μουσικόφιλους. Οι μειονότητες όμως είχαν βρει στη Disco το στυλ που τους έδινε φτερά – λες και είχε ποτίσει κάποιος την καλή και αγαπημένη Soul μουσική με αλκοόλ και της είχε ανοίξει την πύλη για την απαγορευμένη Πολιτεία των Οργίων. 

Η αυθεντική Disco χάραξε τα χρόνια μεταξύ 1975-78, ωστόσο στα τέλη της δεκαετίας είχε αρχίσει η παρακμή. Οι εχθροί της πλήθαιναν διαρκώς και το σύνθημα “Disco Sucks” κυριαρχούσε αριστερά και δεξιά. Η μουσική βιομηχανία αναζητούσε νέες εμπορικές μουσικές διεξόδους – θα τις έβρισκε στην ποπ και σκληρή ροκ μουσική της επόμενης δεκαετίας. Πολλοί από τους καλλιτέχνες της Disco, ως τα τέλη της δεκαετίας, είχαν πέσει σε δυσμένεια.

Όχι όμως η «βασίλισσα της Disco», όπως την αποκάλεσαν. Εν έτει 1979 η Donna Summer παρέδωσε το απόλυτο ίσως έργο της. Ο τίτλος του “Bad Girls”. To εξώφυλλο απεικονίζει την Donna σε μία από τις σεξουαλικότερες της εμφανίσεις, αντανακλώντας πλήρως τον ηδονισμό που χαρακτήριζε τη Disco και ενοχλούσε ορισμένη μερίδα κόσμου – θυμίζω, βρισκόμαστε ακόμα στα 70s, πολύ πριν τη Madonna. H Donna Summer ποζάρει κυριολεκτικά σαν πόρνη του δρόμου, κάτω από το κόκκινο φως, ενώ ο μαστρωπός αστυνομικός ελέγχει την κίνηση.

Η Disco άφησε πίσω της πλήθος από χιτ, λίγα όμως άλμπουμ τα οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε κλασικά. Οι δίσκοι της Donna Summer ωστόσο ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ένα ή δύο τραγούδια σαπουνόφουσκες. Η Donna είχε την τύχη να συνεργάζεται με έναν εκ των κορυφαίων παραγωγών και μουσικών της disco era, τον θρυλικό Giorgio Moroder. O συγκεκριμένος κύριος με το χαρακτηριστικό μουστάκι εκτόξευσε τη μουσική της σε άλλα επίπεδα, μετακινώντας την πρώιμη, και εμποτισμένη από τη Soul και Funk, Disco σε περισσότερο ηλεκτρονικούς ήχους, πειραματιζόμενος με τα συνθεσάιζερ και λοιπά μηχανήματα των καιρών και προλειαίνοντας το έδαφος για την εκτόξευση των ηλεκτρονικών ήχων (και της italo-disco σκηνής) της δεκαετίας του 80. 

Ο Moroder υπήρξε σημαντικός για το σύνολο της ηλεκτρονικής μουσικής – τα πειράματα του σε σημεία θυμίζουν μια περισσότερο χορευτική εκδοχή των Kraftwerk. 

Donna Summer, Giorgio Moroder

Στο “Bad Girls”, o Moroder, παρέα με τον Pete Bellotte στην παραγωγή, παραδίδουν μοναδικά δείγματα ανεβαστικής μουσικής, πέρα από όρια και ταμπέλες. Η διάθεση της Donna Summer να ανήκει σε μια μουσική σφαίρα έξω και πέρα από στεγανά και όρια είχε ήδη φανεί με ορισμένες από τις προηγούμενες δουλειές της και στο “Bad Girls” φτάνει στο απόγειο της. Πρέπει κάποιος να ακούσει αυτόν τον δίσκο, από την αρχή μέχρο το τέλος, για να καταλάβει με τι έχουμε να κάνουμε.

Το θρυλικό “Hot Stuff” ξεκινάει με ηλεκτρικές κιθάρες, συνδυάζοντας τους χορευτικούς ρυθμούς με ένα απίστευτα πιασάρικο ροκ υπόστρωμα.  Στιχουργικά αναφέρεται σε μια γυναίκα που εξορμεί σε ένα κέντρο, έτοιμη για όλα, σε αναζήτηση ενός εραστή που θα της παρέχει ατελείωτες στιγμές ηδονής. Δε περιμένει τον τέλειο άντρα να σκαρφαλώσει στο παραθύρι και να της χτυπήσει την πόρτα. Τον αποζητάει μόνη της, ενεργητικά. Οι γυναίκες είχαν πια σπάσει τα δεσμά, και το συγκεκριμένο τραγούδι γιορτάζει την νεαποκτειθήσα ελευθερία τους. 

Το “Bad Girls” σπρώχνει τα πράγματα ακόμα περισσότερο, μιλώντας ουσιαστικά για τις πόρνες της πόλης, σχεδόν ταυτιζόμενο με αυτές.

Now you and me we're both the same

But you call yourself by different names

Now your mama won't like it when she finds out

That her girl is out at night

Μουσικά έχουμε να κάνουμε με έναν funk δυναμίτη. Ήδη με τα πρώτα δύο τραγούδια του δίσκου φανερώνεται πως έχουμε ξεφύγει από τα στενά όρια της παραδοσιακής Disco. Η κρίση που βίωνε το στυλ την εποχή εκείνη δε μπορούσε να αγγίξει την Donna Summer, γιατί η ίδια παρέδιδε ένα άλμπουμ πέρα από ταμπέλες. Το “Bad Girls” απέχει πολύ από το να είναι ένα «καθαρόαιμο» disco album. Δε θα ήταν υπερβολή να λέγαμε πως οι μουσικοί πειραματισμοί των μεγάλων ποπ καλλιτεχνών των Eighties, όπως του Michael Jackson, του Prince και της Madonna, ή ακόμα και των Van Halen, οι οποίοι συνδύαζαν διαφορετικά στυλ (όπως την ποπ με το ροκ και τη φανκ) έχουν κατά πολύ τις ρίζες τους σε δίσκους όπως αυτός και ορισμένα ακόμα άλμπουμ συγκροτημάτων όπως οι Blondie, που επιχείρησαν με απόλυτη επιτυχία αυτό το crossover ανάμεσα στα μουσικά είδη και την ποπ.

Και αν τα πρώτα δύο τραγούδια θα αρκούσαν για να μετατρέψουν το άλμπουμ σε στιγμιαία επιτυχία, η συνέχεια είναι ακόμα καλύτερη! Το “Walk Away” είναι μία από τις αγαπημένες μου στιγμές, ένα καταπληκτικό ποπ/soul τραγούδι, με θέμα του έναν χωρισμό. Οι προκλητικοί στίχοι παραχωρούν σταδιακά τη θέση τους σε περισσότερο συναισθηματικά τραγούδια – η καρδιά ξεχωρίζει πίσω από το σεξουαλικό περίβλημα. 

Το “Dim All The Lights” ανήκει στα δημοφιλέστερα κομμάτια του δίσκου, θυμίζοντας πολύ το παραδοσιακό disco στυλ. To “Once On A Lifetime” θα μπορούσε να είχε ερμηνευτεί από την Aretha Franklin, ενώ το “Love Will Always Find You” παραπέμπει στην Country μουσική. Τραγούδια όπως το “Journey To The Centre Of Your Heart” θα ήθελαν πολύ να έχουν γράψει οι Daft Punk και αναδεικνύουν πλήρως το αστρικό, ηλεκτρονικό στυλ του Moroder. Οι ηλεκτρονικοί πειραματισμοί του εξάλλου, καταδεικνύονται και στα τελευταία κομμάτια του δίσκου, τα οποία προετοιμάζουν το έδαφος για τα χρόνια που θα ακολουθούσαν και για συγκροτήματα όπως οι New Order. Λίγο πριν το τέλος όμως, η Donna Summer μας παραδίδει ορισμένες από τις ωραιότερες της μπαλάντες.

Στο τέλος απομένει η εκθαμβωτική, βαθιά ερωτική μα και συναισθηματική παρουσία μίας από τις εντυπωσιακότερες κυρίες που πέρασαν ποτέ από την μαύρη μουσική. Της Βασίλισσας της Disco, σε ένα από τα διαχρονικότερα διαμάντια μιας εποχής ολόκληρης.

Γιατί να ακούσετε τον δίσκο: Ο κορυφαίος ίσως δίσκος της θρυλικής Donna Summer νομίζω είναι καλός λόγος από μόνος του.

Γιατί να μη τον ακούσετε: Θα πρέπει να απεχθάνεστε την ποπ και disco μουσική. Καλός ο μουσικός ελιτισμός παιδιά, δεν αντιλέγω, αλλά μην ταυτίζετε την δική σας έλλειψη ρυθμού με την απουσία καλής μουσικής, γιατί κάνετε λάθος. Το γεγονός πως μια μουσική χορεύεται την καθιστά λιγότερο πολύπλοκη μεν, όχι όμως λιγότερο απολαυστική.

Από κει και πέρα υπάρχουν όντως κάποια μουσικά στυλ που θεωρώ απαράδεκτα (βλέπε τα δικά μας ελληνάδικα), ωστόσο ας μη συγκρίνουμε την κάλπικη υπόσταση τους με την αυθεντικότητα της Disco ή της παλιάς ποπ μουσικής, πόσο μάλλον με τον γενικότερο αντίκτυπο τους στη συλλογική κουλτούρα.

Ο δίσκος σε μια πρόταση: Τα (μαύρα) διαμάντια είναι παντοτινά.

Top-Moments: Hot Stuff, Bad Girls, Walk Away, Journey To The Centre Of Your Heart, Once In A Lifetime, All Through The Night

Tracklist (κλικ στα χρωματισμένα για να μεταβείτε στο τραγούδι)

1 - Hot Stuff

2 - Bad Girls

3 - Love Will Always Find You

4 - Walk Away

5 - Dim All The Lights

6 - Journey To The Center Of Yor Heart

7 - One Night In A Lifetime

8 - Can't Get To Sleep At Night

9 - On My Honor

10 - There Will Always Be You

11 - All Through The Night

12 - My Baby Understands

13 - Our Love

14 - Lucky

15 - Sunset People