Lucy In The Sky With Diamonds

Nα αράζεις στη σκιά ενός φιλόξενου δέντρου. Γύρω σου να απλώνεται η έκταση μιας ατελείωτης σαβάνας. Ζέβρες, αντιλόπες και πλήθος από παράξενα πετούμενα τιτιβίζουν γύρω σου. Και συ να περνάς τη μέρα σου γυροφέρνοντας εδώ κι εκεί στα δυο σου πόδια, μαζεύοντας μούρα και καρπούς, ο ήλιος να καίει στο πλούσιο τρίχωμα σου, οι σύντροφοι σου να επικοινωνούν μαζί σου με ήχους και χειρονομίες.

Είσαι ένας πολύ μακρινός πρόγονος του ανθρώπου, 3,5 εκατομμύρια χρόνια πριν. Οι επιστήμονες θα σε αποκαλούσαν "Αυστραλοπίθηκο Αφαρένσις". Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους πιθήκους που γυρνάνε δω κι εκεί, εσύ έχεις να καυχιέσαι πως περπατάς στα δυο σου πόδια. Γι' αυτόν τον λόγο ακριβώς έμελλε να αποτελέσεις βασικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους προγενέστερους πιθηκοειδείς ανθρωπίδες και τους homo sapiens που θα έπαιρναν, κάποια στιγμή, τη σκυτάλη - και την κρατάνε ακόμα, τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο.

Το όνομα σου είναι Λούσυ. Είσαι μικροκαμωμένη, φιλήσυχη και χαριτωμένη. Πολλοί οι αυστραλοπίθηκοι που σε θαυμάζουν. Και συ περπατάς ανάμεσα τους καμαρωτή! Για δες, θα σε ανακάλυπταν κάποτε οι παλαιοντολόγοι και θα γινόσουν μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις όλων των εποχών.

Για μισό λεπτό όμως. Ακούω καλά?Είναι οι Beatles αυτοί που το τραγούδι τους αντηχεί μέσα από τα δέντρα? Και τι λέει το τραγούδι...? "Lucy In The Sky With Diamonds"? Μα ναι, αυτό είναι - ένα από τα ψυχεδελικά άσματα των 60's (και ύμνος στο LSD), σήμα κατατεθέν του περίφημου άλμπουμ των Σκαθαριών "Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band".

Αυτό ήταν το τραγούδι που σου έδωσε το όνομα σου, αγαπητή μου αυστραλοπιθηκίνα! Αυτό ήταν το κομμάτι που έπαιζε ασταμάτητα, συνέχεια, στο repeat, όταν οι επιστήμονες, εν έτει 1974, ανακάλυψαν τα κόκαλα σου. Και ήταν εκείνοι που αποφάσισαν να σε ονομάσουν "Lucy", προς τιμήν του τραγουδιού των Beatles.

Aυτή, εν συντομία, υπήρξε η ιστορία της Lucy, ενός από τους παλιότερους μας πρόγονους, και αυτή ήταν η σύνδεση της με τους Beatles.

Η Νύχτα που Σκότωσε τη Disco

Ήταν το βράδυ της 12ης Ιουλίου του 1979. Τοποθεσία, το γήπεδο της ομάδας μπέιζμπολ των Chicago White Sox. Στο διάλειμμα του αγώνα μεταξύ των White Sox και των Detroit Tigers, πλήθη κόσμου εξαπολύουν σα φρενιασμένοι δίσκους ντίσκο μουσικής στο κέντροτου γηπέδου. Δεκάδες χιλιάδες στις εξέδρες (συνολικά, πάνω από 50.000 κόσμου) φωνάζουν εκστασιασμένοι, τα μάτια τους πετώντας σπίθες. Οι περισσότεροι δεν είχαν έρθει καν για τον αγώνα, δε τους ενδιέφερε το baseball.

Είχαν έρθει για να δουν τη disco να πεθαίνει και να γελάσουν πάνω από το πτώμα της. Να τη σκοτώσουν οι ίδιοι, να μπήξουν τη ταφόπλακα στο χώμα και να φτύσουν από πάνω.

Ποδοπατημένα βινύλια μαζεύονται στο γρασίδι. Πετούν σαν ιπτάμενοι δίσκοι σε τροχιά καταστροφής. Στο κέντρο, σ' ένα πελώριο κουτί, οι μαζικές συνεισφορές του πλήθους: Δίσκοι στιβαγμένοι σαν άψυχα κορμιά. Κάθε οπαδός που ερχόταν στο γήπεδο φέρνοντας μαζί του από ένα βινύλιο ντίσκο μουσικής, έπαιρνε αυτομάτως φτηνότερο εισιτήριο για το ματς - είχαν μαζευτεί χιλιάδες. Πολλοί δεν είχαν μπορέσει καν να μπούνε μέσα - δε τους χώραγε, και έτσι χιλιάδες επιπρόσθετου κόσμου περιμένε έξω από το στάδιο.

Δύο άνθρωποι έκαναν την εμφάνιση τους, μέσα στις επευφημίες και τις φωνές. Ήταν οι διάσημοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί Steve Dahl και Garry Meier. Το πλήθος άρχισε να φωνάζει ρυθμικά "DISCO SUCKS-DISCO SUCKS" και οι παραγωγοί λούστηκαν στις ιαχές, καλώντας τον κόσμο να φωνάξει δυνατότερα. Στο κουτί, μαζί με τα βινύλια, είχε μπει μια σειρά από εκρηκτικά. Ο Steve Dahl έθεσε σ' ενέργεια τον μηχανισμό.

Μια πελώρια έκρηξη. Μια φωτιά. Τα μάτια του πλήθους έλαμψαν στις φλόγες. Ο κόσμος ξεχύθηκε απ' τις κερκίδες, έτρεξε κατά χιλιάδες μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Οι αστυνομικές δυνάμεις μάταια προσπάθησαν να τους αποτρέψουν. Στον χώρο του γηπέδου, πάνω στο γρασίδι, είχε δημιουργηθεί μια πελώρια τρύπα από την έκρηξη. Άδεια, σαν τα βλέμματα του εκστασιασμένου όχλου.

Η συνέχεια του αγώνα αναβλήθηκε και το περιστατικό έμεινε στην ιστορία ως "Disco Demolition Night" - η νύχτα που σκότωσε τη Ντίσκο.

H άνοδος και πτώση του φαινομένου της Ντίσκο

Αντίστοιχο συσσωρευμένο ξέσπασμα μίσους δε πρέπει να έχει υπάρξει ξανά στα χρονικά της μουσικής, εκτοξευόμενο όχι απέναντι σε κάποιον συγκεκριμένο μουσικό ή συγκρότημα, μα σ' ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα. Αυτό για όσους νομίζουν πως η ιστορία της Ντίσκο ήταν μια ιστορία πολύχρωμη, ανέμελη και χαρούμενη, φανταχτερή και λαμπερή όπως οι ντισκομπάλες. Κάθε άλλο - η κουλτούρα της Ντίσκο αγαπήθηκε παράφορα, μα και μισήθηκε εξίσου έντονα. Μεγαλύτεροι εχθροί της εκείνοι οι οπαδοί της Ροκ, που έβλεπαν την αγαπημένη τους μουσική να παραγκωνίζεται στις προτιμήσεις του κόσμου και στις κορυφές των charts, μα και σημαντική μερίδα των συντηρητικών αμερικανών που αισθάνονταν πως απειλούνταν οι αξίες τους - και αυτοί οι τελευταίοι είναι πάντα επικίνδυνοι.

Τα χρόνια ανάμεσα στο 1976 και το 1979 είδαν τη Ντίσκο να μετατρέπεται σε πολιτισμικό φαινόμενο, ενδυματολογικό στυλ, τρόπο διασκέδασης, κίνησης, χορού. Η σαρωτική επιτυχία της ταινίας "Saturday Night Fever", η εκτόξευση της χορευτικής φιγούρας του Travolta στις συνειδήσεις του κόσμου, οι αδιάκοπες επιτυχίες των Bee Gees, της Donna Summer, της Gloria Gaynor και των λοιπών (μαύρων, στην πλειοψηφία τους) σουπερστάρ, η ανάδειξη των Ντισκοτέκ στο επίκεντρο της ζωής της νύχτας... μα και οι έκλυτοι ρυθμοί διασκέδασης, η πλήρης απελευθέρωση κάθε ηθικού φραγμού, η ελεύθερη σεξουαλικότητα και ο ηδονισμός που προωθούσε στο έπακρο το νέο εκείνο στυλ - αυτό δεν άρεσε στους πάντες.

Donna Summer

Ακόμα περισσότερο δεν άρεσε το γεγονός πως στο επίκεντρο του νέου αυτού μουσικού κινήματος βρίσκονταν οι μειονότες των αφροαμερικάνων, των λατίνων, μα και - το πιο τρομακτικό όλων - των γκέι.

Οι αφροαμερικάνοι υπήρξαν οι γεννήτορες, οι δημιουργοί και οι σημαντικότεροι εκφραστές σε μουσικό επίπεδο - η Disco ήταν επίγονος της μαύρης Funk και Soul των 70's, εμποτισμένη με τον αρχέγονο εκείνο χορευτικό ρυθμό που συνιστά σήμα κατατεθέν της μαύρης μουσικής, πηγαίνοντας πίσω στις ρίζες του χρόνου, φτάνοντας ως τα πρώτα υπνωτιστικά κρουστά της Αφρικής... Η Ντίσκο συνιστούσε προέκταση της μαύρης κουλτούρας, ενταγμένης πλέον στο mainstream, όχι πολεμώντας το όπως γινόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Και όπως είχε γίνει τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν (με τη τζαζ, με τα blues, με το rock 'n roll), η μουσική αυτή και ο τρόπος ζωής που πρόβαλλε θεωρήθηκαν παρακμιακά από τη μερίδα εκείνη των συντηρητικών ηθικολόγων, που φοβούνταν για την κατάπτωση των ηθών της κοινωνίας.

Η διάχυτη σεξουαλικότητα, η προβολή του ελεύθερου σεξ, τα "όργια" στις ντισκοτέκ (τόσο τα αληθινά, όσο και εκείνα που φαντάζονταν οι πολέμιοι της), μα και η χρήση ναρκωτικών (κυρίως της κοκαϊνης, που ταυτίστηκε με το νέο lifestyle) έκαναν χειρότερα τα πράγματα. "Η αίθουσα των επισήμων του Studio 54 θα έκανε τα Σόδομα και τα Γόμορα να μοιάζουν με νηπιαγωγείο", είχε πει ένας Dj που εργαζόταν στο Studio 54 – τη διασημότερη Ντισκοτέκ των καιρών. Όσο αφορά τους γκέι, είχαν βρει σε αυτή τη μουσική ένα στυλ που τους εξέφραζε και η αμφιλεγόμενη εικόνα συγκροτημάτων όπως οι Village People έκανε ακόμα χειρότερα τα πράγματα - πολλοί ήταν οι γονείς που φοβήθηκαν μήπως τα παιδιά τους αποκτήσουν "λανθασμένα πρότυπα".

από το "Studio 54"

Όσο αφορά μια σημαντική μερίδα των οπαδών της παραδοσιακής Ροκ, αυτοί έβραζαν στο ζουμί τους. Έβρισκαν τη μουσική επιφανειακή, στερημένη νοήματος, αδύναμη τεχνικά, ενώ οι ανερχόμενοι τα χρόνια εκείνα Punks ενοχλούνταν από τη μαζική αποδοχή της, το mainstream στοιχείο της - το γεγονός πως η Ντίσκο συνιστούσε όαση ελευθερίας και χορευτικής έκφρασης για τις έγχρωμες μειονότητες του τόπου ήταν κάτι που τους άφηνε αδιάφορους. Για τους οπαδούς της Punk, ένα είδος μαύρης μουσικής των καιρών ήταν αποδεκτό, και αυτό υπήρξε η Reggae - εξαιτίας του αντικομφορμιστικού της στυλ. Μάλιστα στην απονομή των βραβείων Grammy του 1979, λίγο καιρό πριν το μοιραίο βράδυ που περιγράψαμε, η Disco είχε θριαμβεύσει, σε βάρος της Ροκ, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι μουσικοί της ροκ και εναλλακτικής σκηνής που είχαν αρχίσει να ενσωματώνουν στοιχεία από το νέο στυλ στον ήχο τους - ανάμεσα τους οι E.L.O., o David Bowie, oι Pink Floyd και οι Blondie.

Και αν οι μουσικοί αποδεικνύονταν περισσότερο ανοιχτόμυαλοι οι ίδιοι, οι ίδιες οι δισκογραφικές εταιρίες της ροκ μουσικής δε μπορούσαν να το ανεχτούν αυτό... Η ντίσκο έπρεπε να πέσει, αλλιώς η Ροκ θα πέθαινε στα χέρια της. Παραγωγοί όπως ο Steve Dahl άρχισαν να προωθούν καμπάνιες ενάντια στη Disco, ενώ το σύνθημα "Disco Sucks" έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα των καιρών.

Τα γεγονόταν άρχισαν να διαδέχονται το ένα το άλλο. Στο Seattle, για παράδειγμα, εκατοντάδες οπαδοί της ροκ επιτέθηκαν σε μια ντισκοτέκ (μη με ρωτάτε ποιός νίκησε, ο εξαγριωμένος όχλος ή το κτίριο), ενώ στο Portland ένας Dj κατέστρεψε με ένα... ηλεκτρικό πριόνι (!) δίσκους disco και χιλιάδες πλήθους τον επευφημούσαν...

Το αποκορύφωμα όλων υπήρξε η Νύχτα που περιγράψαμε πάνω. Ένα περιστατικό που μας επαναφέρει, κυριολεκτικά, στις μέρες του Μεσαίωνα, ή, αν προτιμάτε κάτι περισσότερο πρόσφατο, στα μαζικά καψίματα των ναζί, ή στις εξεγέρσεις των θρησκόπληκτων.

Μ' αυτά και μ' αυτά όμως, οι μαζικές αντιδράσεις του πλήθους απέδωσαν καρπούς. Λίγο καιρό μετά, η Disco στις ΗΠΑ είχε πια πεθάνει. Παραφράζοντας το Νίτσε: "Η Ντίσκο πέθανε, η Ντίσκο είναι νεκρή! Τη σκοτώσαμε - εμείς όλοι τη σκοτώσαμε!". Οι ντισκοτέκ άρχισαν να κλείνουν η μία μετά την άλλη, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έκαναν μποϊκοτάζ, μη προωθώντας άλλο ντίσκο μουσικούς, ενώ οι δισκογραφικές εταιρίες έριξαν όλο τους το βάρος σε άλλα μουσικά ιδιώματα.

Ο τελευταίος παράγοντας υπήρξε και ο πλέον καθοριστικός - τα οικονομικά συμφέροντα. Η ντίσκο έπαψε να είναι "ιν" και χρειαζόταν να βρεθεί αντικαταστάτης. Λίγα χρόνια μετά θα γινόντουσαν της μόδας τα συγκροτήματα της σκληρής ροκ, κυρίως εκείνα του χώρου του Glam/Hair Metal. Η νεολαία θα έβρισκε νέα μουσικά πρότυπα, οι γονείς για άλλη μια φορά θα φοβόντουσαν για τα παιδιά τους, και οι συντηρητικοί θα έτρεμαν ξανά για την "κατάπτωση των ηθών" της νέας μουσικής.

Μέχρι που, στα τέλη των 80's, το Glam Metal έπαψε να είναι επικερδές... Οι δισκογραφικές εταιρίες έπρεπε να βρουν ένα νέο ήρωα, και τον βρήκαν στο πρόσωπο ενός ανήσυχου μουσικού, με σκισμένα τζιν και ατιμέλητο look... Το όνομα του Kurt Cobain. Η ιστορία αλλάζει πρόσωπα, μα πόσο ίδια μένει.

από το "Studio 54" - διακρίνουμε τον Michael Jackson

Όσο αφορά τη Disco... Τα χρόνια πέρασαν, ο πυρετός του Σαββατόβραδου έσβησε, μα η κληρονομιά της έμεινε. Κατά τη διάρκεια της δεκετίας του 80 αναβίωσε στην Ευρώπη με νέα μορφή, λιγότερο funky και περισσότερο ηλεκτρονική (κάτι φυσικό, καθώς απουσίαζε το μαύρο στοιχείο στη διαμόρφωση της), ένα στυλ που καθιερώθηκε κυρίως με το όνομα "Italo-Disco", ή "Euro-Pop". Πολλοί από εμάς γνωρίσαμε τη Disco από την ευρωπαϊκή αυτή μεταμόρφωση της. Και σήμερα, δεκαετίες μετά τη "Νύχτα που τη Σκότωσε", η Disco παραμένει αγαπητή σε όλους εκείνους τους νεότερους που την ανακαλύπτουν, ξανά απ' την αρχή, και αφήνονται στους τρελά κολλητικούς ρυθμούς της. Μεταξύ των οποίων και πλήθη οπαδών της ροκ και μέταλ μουσικής, οι οποίοι σίγουρα θα απορούσαν κοιτάζοντας πίσω, βλέποντας το μίσος που είχε συσσωρευτεί και τις αντιδράσεις που προκάλεσε. Η Disco πέθανε, μα όσο έζησε χάραξε το όνομα της με ανεξίτηλα γράμματα στο Χρυσό Βιβλίο της Μουσικής.

Ό,τι και να λέμε. Ελάχιστες εμπνεύσεις του ανθρώπου, καθ' όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, φέρουν μέσα τους τόση δύναμη χορευτικής ενέργειας και απελευθέρωσης, όσο η συγκεκριμένη μουσική. 

Disco lives forever! (<click)

Nazi Punks Fuck Off

...Ήταν 1981 όταν οι Dead Kennedys κυκλοφόρησαν το single "Nazi Punks Fuck Off". Ήταν η απάντηση τους στους ακροδεξιούς skinheads που είχαν αρχίσει να προσέρχονται στα live τους, θεωρώντας τους Dead Kennedys "δικούς τους".

Για ποιό λόγο είχε συμβεί αυτό? Σε γενικές γραμμές, είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους στον χώρο της Punk ορισμένα ακροδεξιά στοιχεία προς τα τέλη της δεκαετίας του 70. Υπήρξαν ασήμαντη μειονότητα ουσιαστικά, ανύπαρκτοι σε μουσικό επίπεδο (στην ιστορία της punk δε θα βρείτε καμία ακροδεξιά μπάντα ικανή να παίζει μουσική της προκοπής), μα προσπαθούσαν να εδραιώσουν κάποια μορφή παρουσίας, εμπνευσμένοι από το γενικότερο "attitude" που χαρακτήριζε την κουλτούρα της Punk και εν μέρει, από το image της. Αυτά άσχετα αν η ιδεολογία της Punk (με τις ποικίλες διαφοροποιήσεις της, ανά σχήμα) υπήρξε απόλυτα αντίθετη σε κάθε μορφή φασισμού και υποδούλωσης του ατόμου.

Οι ακροδεξιοί skinheads όμως, μένοντας πιστοί στην (διαχρονική) αδυναμία τους να επεξεργαστούν νοητικά τα ερεθίσματα που προσλαμβάνουν με το μάτι τους, παρατηρούσαν την αντισυμβατική στάση συγκροτημάτων όπως οι Dead Kennedys, τα έξαλλα ντυσίματα των οπαδών τους και τίτλους τραγουδιών όπως το "California Uber Alles" (με το γερμανικό όνομα) και κατέληγαν στο συμπέρασμα (σε ελεύθερη απόδοση): "Ουγκ, δικοί μας αυτοί". Ασφαλώς δεν έμπαιναν στη διαδικασία να διαβάσουν αυτούς καθ' εαυτούς τους στίχους των τραγουδιών τους, ο τίτλος τους ήταν αρκετός - μη ζητάτε και πολλά.

Οι Dead Kennedys άρχισαν να παρατηρούν τους νεοναζί να προσέρχονται στα λάιβ τους, μια μειονότητα μεν, μα χαρακτηριστική... Θέλοντας λοιπόν να κόψουν κάθε επαφή μαζί τους, απάντησαν με ένα από τα διαχρονικότερα αντιναζιστικά τραγούδια όλων των εποχών...

Και στο επαύριο των Ευρωεκλογών, επίκαιρο σήμερα όσο ποτέ...


Punk ain't no religious cult
Punk means thinking for yourself
You ain't hardcore cos you spike your hair
When a jock still lives inside your head
Nazi punks
Nazi punks
Nazi punks-Fuck Off!
Nazi punks
Nazi punks
Nazi punks-Fuck Off!
If you've come to fight, get outa here
You ain't no better than the bouncers
We ain't trying to be police
When you ape the cops it ain't anarchy
Ten guys jump one, what a man
You fight each other, the police state wins
Stab your backs when you trash our halls
Trash a bank if you've got real balls
You still think swastikas look cool
The real nazis run your schools
They're coaches, businessmen and cops
In a real fourth reich you'll be the first to go
You'll be the first to go
You'll be the first to go
You'll be the first to go
Unless you think

Το Τραγούδι των Εργατών

Μέρα που είναι, ας πούμε δυο λόγια για έναν από τους ωραιότερους εργατικούς ύμνους. Ο λόγος για το "Worker's Song", τραγούδι που έγινε γνωστό σε πολλούς από εμάς από τη σαρωτική διασκευή των Dropkick Murphys.

H αυθεντική εκδοχή του τραγουδιού, που λέτε, ανήκει στον τραγουδιστή της φολκ Ed Pickford και πηγαίνει πίσω ως τα χρόνια της Δεκαετίας του 60. Ο Pickford υπήρξε γιος ανθρακωρύχου και είχε βιώσει από πρώτο χέρι την κακομεταχείριση της εργατικής τάξης. Επηρεασμένος από τον θρύλο της φολκ μουσικής, Woody Guthrie, όπως και τόσοι άλλοι τραγουδοποιοί της εποχής του (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Bob Dylan), ο Pickford μετουσίωσε σε στίχο και τραγούδι τα βιώματα της οικογένειας του, μα και εκατομμυρίων ουσιαστικά ανθρώπων ανά τον κόσμο.

Οι πρώτοι που θα ξυπνήσουν το πρωί για τη δουλειά. Οι τελευταίοι που θα γυρίσουν σπίτι τους το βράδυ. Οι πρώτοι που κινδυνεύουν να απολυθούν σε κάποια κρίση. Οι τελευταίοι που θα ανταμειφθούν. Και στην περίπτωση κάποιου πολέμου για "το καλό της πατρίδας"... Οι πρώτοι που θα βγουν, στην πρώτη γραμμή της μάχης. Οι πρώτοι που θα πέσουν.

Σε αυτούς λοιπόν είναι αφιερωμένη η πρώτη μέρα του Μαΐου. Σε αυτούς αναφέρεται το ακόλουθο τραγούδι:

Come all of you workers who toil night and day
By hand and by brain to earn your pay
Who for centuries long past for no more than your bread
Have bled for your countries and counted your dead

In the factories and mills, in the shipyards and mines
We've often been told to keep up with the times
For our skills are not needed, they've streamlined the job
And with sliderule and stopwatch our pride they have robbed

But when the sky darkens and the prospect is war
Who's given a gun and then pushed to the fore
And expected to die for the land of our birth
When we've never owned one handful of earth?

We're the first ones to starve the first ones to die
The first ones in line for that pie-in-the-sky
And always the last when the cream is shared out
For the worker is working when the fat cat's about
All of these things the worker has done
From tilling the fields to carrying the gun
We've been yoked to the plough since time first began
And always expected to carry the can

από το "Metropolis" του Fritz Lang

To τραγούδι του Pickford έμελλε να διασκευαστεί και να γίνει περισσότερο γνωστό στις δεκαετίες που θα ακολουθούσαν. Μεταξύ των διασκευών, εκείνη του φολκ τραγουδιστή Steve Young και η γνωστή σε πολλούς από εμάς, πανκ/κέλτικη εκδοχή των Dropkick Murphys.

Αυτή είναι η διασκευή του Steve Young.

Kαι εδώ εκεινη των Dropkick Murphys.

Πρωτομαγιά λοιπόν, όμορφη μέρα, ανοιξιάτικη μέρα. Οι εργάτες που βλέπουμε σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία, να ξεκουράζονται πάνω στον μεταλλικό στύλο, δίνουν το παράδειγμα. Η εργασία, μέσα από δεκαετίες και δεκαετίες, κατόρθωσε να ανακτήσει τη θέση εκείνη που της αρμόζει και να μετατραπεί σε αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, όντας στυλοβάτης ουσιαστικά κάθε κοινωνίας. Μα αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είναι μόνο το δικαίωμα στην εργασία που οφείλουμε να διεκδικούμε, μα και το δικαίωμα στην ΚΑΛΗ εργασία.

Καλό μήνα σε όλους.