Τα Χριστούγεννα των Jethro Tull και οι Ήχοι του Δάσους

Αν σκεφτόμασταν ένα μουσικό όργανο που να ταιριάζει απόλυτα στην ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ποιο θα ήταν άραγε; Ασφαλώς θα φέρναμε στο νου μας κουδούνια και ταμπούρλα, σφυρίχτρες και καμπάνες, και ενδεχομένως τον ήχο από κάποια ακουστική κιθάρα, ή τη χαρακτηριστική χροιά του σαξοφώνου.

Μα κανένα μουσικό όργανο δεν αποδίδει τόσο έντονα εκείνο το αρχέγονο πνεύμα των γιορτών, πέρα από το φλάουτο. Το πνεύμα των χιονοσκέπαστων δασών, των ελάτων και του γκυ. Εκείνο που μας μεταφέρει χιλιετίες πίσω, πολύ πριν εμφανιστούν οι φάτνες και οι μάγοι - τότε που τα Χριστούγεννα υπήρχαν, μα ονομάζονταν αλλιώς. Τότε που συμβόλιζαν τη νίκη του ήλιου και της φύσης πάνω στον χειμώνα.

Μιλώντας λοιπόν για φλάουτο, αν υπάρχει ένας δίσκος Χριστουγέννων που θα μου ερχόταν αμέσως στο μυαλό, αυτός δεν είναι άλλος από το "Christmas Album" των Jethro Tull. Ο τελευταίος ουσιαστικά δίσκος του συγκροτήματος που άφησε το στίγμα του στην progressive/folk rock μουσική της δεκαετίας του 70, μια ανθολογία ποικίλων χριστουγεννιάτικων τραγουδιών συνοδευμένων από το τόσο χαρακτηριστικό - και τόσο ξωτικίσιο - φλάουτο του Ian Anderson.

Τα τραγούδια γράφτηκαν σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας του συγκροτήματος. Οι φίλοι της μουσικής τους θα αναγνωρίσουν αμέσως όλα τα σήματα κατατεθέντα των Jethro Tull. Εκεί είναι οι φευγάτες μελωδίες, ήχοι που αποπνέουν οξυγόνο και μυρωδιές του δάσους, οι ποικίλες ενορχηστρώσεις, μπλεγμένες σαν τα κλαδιά των δέντρων και τις ρίζες που ξεπηδούν από το χιόνι, μα και η φωνή του αρχηγού των Ξωτικών – του Ian Anderson, που σαν άλλος Πάνας γυροφέρνει με το φλάουτο του ανάμεσα στη βλάστηση.

Μπορείτε να απολαύσετε τον δίσκο στο ακόλουθο βίντεο.


Και μην ξεχνάτε - περισσότερο και από τις φάτνες και τους αγγέλους, το αρχέγονο πνεύμα των γιορτών βρίσκεται στα δέντρα - στους ήχους που ξεπροβάλλουν από τους κορμούς, ενώ φυσάει ο βοριάς και το χιόνι καλύπτει τη γη με άσπρο... Mα κάτω από το παγωμένο χώμα ξεπηδούν ήδη τα βλαστάρια που σε λίγους μήνες θα καλύψουνε τη γη με χρώμα.

1. Birthday Card at Christmas 00:00

2. Holly Herald 03:36

3. A Christmas Song 07:51

4. Another Christmas Song 10:38

5. God Rest Ye Merry Gentlemen 14:08

6. Jack Frost and the Hooded Crow 18:42

7. Last Man at the Party 22:18

8. Weathercock 27:05

9. Pavane 31:22

10. First Snow on Brroklyn 35:41

11. Greensleeved 40:36

12. Fire at Midnight 43:15

13. We Five Kings 45:40

14. Ring Out Solstice Bells 48:54

15. Bourée 52:58

16. A Winter Snowscape 57:21

Το Τραγούδι των Εργατών

Μέρα που είναι, ας πούμε δυο λόγια για έναν από τους ωραιότερους εργατικούς ύμνους. Ο λόγος για το "Worker's Song", τραγούδι που έγινε γνωστό σε πολλούς από εμάς από τη σαρωτική διασκευή των Dropkick Murphys.

H αυθεντική εκδοχή του τραγουδιού, που λέτε, ανήκει στον τραγουδιστή της φολκ Ed Pickford και πηγαίνει πίσω ως τα χρόνια της Δεκαετίας του 60. Ο Pickford υπήρξε γιος ανθρακωρύχου και είχε βιώσει από πρώτο χέρι την κακομεταχείριση της εργατικής τάξης. Επηρεασμένος από τον θρύλο της φολκ μουσικής, Woody Guthrie, όπως και τόσοι άλλοι τραγουδοποιοί της εποχής του (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Bob Dylan), ο Pickford μετουσίωσε σε στίχο και τραγούδι τα βιώματα της οικογένειας του, μα και εκατομμυρίων ουσιαστικά ανθρώπων ανά τον κόσμο.

Οι πρώτοι που θα ξυπνήσουν το πρωί για τη δουλειά. Οι τελευταίοι που θα γυρίσουν σπίτι τους το βράδυ. Οι πρώτοι που κινδυνεύουν να απολυθούν σε κάποια κρίση. Οι τελευταίοι που θα ανταμειφθούν. Και στην περίπτωση κάποιου πολέμου για "το καλό της πατρίδας"... Οι πρώτοι που θα βγουν, στην πρώτη γραμμή της μάχης. Οι πρώτοι που θα πέσουν.

Σε αυτούς λοιπόν είναι αφιερωμένη η πρώτη μέρα του Μαΐου. Σε αυτούς αναφέρεται το ακόλουθο τραγούδι:

Come all of you workers who toil night and day
By hand and by brain to earn your pay
Who for centuries long past for no more than your bread
Have bled for your countries and counted your dead

In the factories and mills, in the shipyards and mines
We've often been told to keep up with the times
For our skills are not needed, they've streamlined the job
And with sliderule and stopwatch our pride they have robbed

But when the sky darkens and the prospect is war
Who's given a gun and then pushed to the fore
And expected to die for the land of our birth
When we've never owned one handful of earth?

We're the first ones to starve the first ones to die
The first ones in line for that pie-in-the-sky
And always the last when the cream is shared out
For the worker is working when the fat cat's about
All of these things the worker has done
From tilling the fields to carrying the gun
We've been yoked to the plough since time first began
And always expected to carry the can

από το "Metropolis" του Fritz Lang

To τραγούδι του Pickford έμελλε να διασκευαστεί και να γίνει περισσότερο γνωστό στις δεκαετίες που θα ακολουθούσαν. Μεταξύ των διασκευών, εκείνη του φολκ τραγουδιστή Steve Young και η γνωστή σε πολλούς από εμάς, πανκ/κέλτικη εκδοχή των Dropkick Murphys.

Αυτή είναι η διασκευή του Steve Young.

Kαι εδώ εκεινη των Dropkick Murphys.

Πρωτομαγιά λοιπόν, όμορφη μέρα, ανοιξιάτικη μέρα. Οι εργάτες που βλέπουμε σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία, να ξεκουράζονται πάνω στον μεταλλικό στύλο, δίνουν το παράδειγμα. Η εργασία, μέσα από δεκαετίες και δεκαετίες, κατόρθωσε να ανακτήσει τη θέση εκείνη που της αρμόζει και να μετατραπεί σε αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, όντας στυλοβάτης ουσιαστικά κάθε κοινωνίας. Μα αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είναι μόνο το δικαίωμα στην εργασία που οφείλουμε να διεκδικούμε, μα και το δικαίωμα στην ΚΑΛΗ εργασία.

Καλό μήνα σε όλους.