Lou Reed - Berlin

Lou Reed – Berlin

Έτος – 1973

Είδος – Art Rock

O δίσκος ξεκινάει και μεμιάς κατακλυζόμαστε από τον ζωηρό ήχο του πλήθους. Κόσμος που πίνει, καπνίζει, συζητάει. Από κάπου στο βάθος αντηχεί κάποια τρομπέτα. Βρισκόμαστε σε ένα καφέ, στο Βερολίνο της δεκαετίας του 70. Μια πόλη διχασμένη σε ανατολή και δύση, μια πόλη που ανοικοδομούσε την ταυτότητα της.

Στο βάθος της καφετέριας ένας αμερικανός, ο Τζιμ. Θα μπορούσε να είναι ένας οποιοσδήποτε ξένος, ο οποίος άφησε την πατρίδα του και κατέφυγε στην Γερμανία από ανάγκη. Ο Τζιμ στέκει πάνω από το μισοάδειο (ή μισογεμάτο για τους αισιόδοξους) ποτήρι του και αναπολεί. Θυμάται την Caroline, την κοπέλα του. Η Caroline δεν είναι πια εδώ. Η όμορφη Caroline, η ταλαίπωρη Caroline, η βασανισμένη Caroline, έδωσε τέλος στη ζωή της. Ο Τζιμ την φέρνει στο νου και τα συναισθήματα του είναι ανάμεικτα. «Ίσως είναι καλύτερα που έγιναν έτσι τα πράγματα και δεν είναι πια μέρος της καθημερινότητας μου», σκέφτεται και τρομάζει με τον κυνισμό του.

Οι δυο τους ήταν ένα βαθύτατα προβληματικό ζευγάρι. Βίωσαν τη φτώχεια, τα ναρκωτικά, την περιφρόνηση των ανώτερων τάξεων. Έβρισκαν διέξοδο μέσα από τις καταχρήσεις και τα ξέφρενα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια. Σε κάποια φάση η πολιτεία απέσπασε από την Caroline τα παιδιά της, για λόγους «κοινωνικής πρόνοιας». Δυστυχώς εκείνη δεν το άντεξε…

Αυτή είναι η ιστορία που περιγράφει το “Berlin”, ο τρίτος προσωπικός δίσκος του Lou Reed. Ανάμεσα σε άλλα παρελαύνουν αναφορές στις κοινωνικές ανισότητες, την κακοποίηση απέναντι στις γυναίκες και τη μοναξιά, ενώ με το τραγούδι “Lady Day” η φιγούρα της Billie Holliday δρα ως μια αλληγορία για την περιγραφή της ιστορίας. Πραγματικά πρόκειται για έναν βαθύτατα σκοτεινό δίσκο, ιδιαίτερα ενοχλητικό σε σημεία. Για παράδειγμα στο τραγούδι “The Kids”, όπου περιγράφεται η αρπαγή των παιδιών από την δύστυχη μητέρα, ακούγονται οι φωνές των παιδιών να λένε “Mommy, mommy!”, καταμεσής κλαμάτων.

Πραγματικά ένα άλμπουμ που είναι ικανό να σας φτιάξει τη διάθεση!

Ανέφερα το γενικότερο concept, ωστόσο δεν θα μιλούσαμε για τον συγκεκριμένο δίσκο αν επρόκειτο απλά για ένα σκοτεινό, καταθλιπτικό άλμπουμ. Εδώ κυρίες και κύριοι, πολύ απλά, έχουμε ίσως το κορυφαίο μουσικό επίτευγμα της καριέρας του Lou Reed. Μερικές φορές η ομορφιά συναντάται στα σκοτάδια, στις σκιές. Μία λάμψη στον πάτο ενός πηγαδιού πιθανό να φαντάζει πιο λαμπρή. Το “Berlin” είναι πανέμορφο μέσα στον ζόφο του, βαθύτατα λυρικό μέσα στην πικρή κοινωνική πραγματικότητα που περιγράφει. Θα μπορούσαμε να το παραλληλίσουμε με μια μουσική «Όπερα της Πεντάρας» για την δεκαετία του 70, ένα ορχηστρικό αριστούργημα κοινωνικού ρεαλισμού.

Η μουσική ξεχειλίζει ηχοχρώματα και άφθονα επίπεδα. Σε σημεία ταξιδιάρικη, με πλούσιες μελωδίες από πνευστά, πιάνο και ορχήστρα, σε άλλα πάλι σε ανεβαστικούς ροκ ρυθμούς, ενώ υπάρχουν και στιγμές που ο τόνος πέφτει και ο ήχος ξεγυμνώνεται μέσα στην απλότητα του. Καθοριστικό ρόλο στο μοναδικό πραγματικά ηχητικό αποτέλεσμα του δίσκου παίζει ο παραγωγός Bob Ezrin – και για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για τον ίδιο παραγωγό που λίγα χρόνια μετά θα μας παρέδιδε το “The Wall” των Pink Floyd… ένα ακόμα άλμπουμ που ξεχειλίζει υπαρξιακή αγωνία, βαθιά συναισθήματα και συγκρούσεις του ατόμου με έναν αφιλόξενο κοινωνικό περίγυρο.

Το “Berlin” εξάλλου φανερώνει για άλλη μια φορά, πόσο αντισυμβατική φιγούρα υπήρξε ο Lou Reed, πόσο αδιαφορούσε για την βιομηχανία του θεάματος. Ένα μόλις χρόνο πριν είχε σημειώσει καταιγιστική επιτυχία με το “Transformer” και το πιασάρικο glam rock του… Θα μπορούσε αν ήθελε να ακολουθήσει τον ίδιο, ασφαλή δρόμο, κυκλοφορώντας ένα αντίστοιχο άλμπουμ. Δεν το έκανε. Επέλεξε αντί αυτού τον δρόμο της προσωπικής μουσικής του έκφρασης. Το αποτέλεσμα δεν τον δικαίωσε εμπορικά (το περιοδικό Roling Stone χαρακτήρισε τον δίσκο ως «καταστροφή»).

Σε μουσικό και καλλιτεχνικό επίπεδο όμως, η δικαίωση θα ερχόταν. Πολλής κόσμος πλέον θεωρεί το “Berlin” ως τον κορυφαίο δίσκο του, ένα ζοφερό και λυρικό συνάμα αριστούργημα, η αφήγηση σε στίχους και νότες μιας ταινίας που θα μπορούσε να είχε γυριστεί για τον κινηματογράφο. Η επιρροή του άλμπουμ, ιδιαίτερα σε μεταγενέστερα συγκροτήματα της περισσότερο σκοτεινής πλευράς της ροκ, είναι αναμφισβήτητη.

Για έναν παράδοξο λόγο, το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, αν και ονομάζεται “Sad Song” είναι ίσως το πιο αισιόδοξο όλων. Ο Τζιμ αράζει στο καφέ, πίνει το ποτό του, αναπολεί τα περασμένα και συνειδητοποιεί πως ίσως τελικά να υπάρχει κάποιο φως στο τούνελ. Και σα να ανοίγουν οι ουρανοί οι ίδιοι την στιγμή εκείνη, αποκαλύπτοντας του πως έχει δίκιο.

Γιατί να ακούσετε τον δίσκο: Διότι πρόκειται ένα μοναδικό καλλιτεχνικό επίτευγμα.

Γιατί να μη τον ακούσετε: Η αλήθεια είναι πως είναι αρκετά ζοφερός σαν περιεχόμενο! Ωστόσο αυτό ισχύει για ορισμένα μόνο απ’ τα τραγούδια – κάποια άλλα θα τα χαρακτήριζα ιδιαίτερα ανεβαστικά, μένοντας τουλάχιστον στο μουσικό κομμάτι!

Ο δίσκος σε μια πρόταση: Η θλιβερή, μα ξεχειλίζουσα λυρισμό, ιστορία ενός περιθωριοποιημένου ζευγαριού.

Top-Moments: Men of Good Fortune, Lady Day, Berlin, Oh Jim, How Do You Think It Feels, Sad Song

Songs: http://www.youtube.com/watch?v=kTrG9z2AWxQ

http://www.youtube.com/watch?v=sxsfqN5y6eo

Κι άλλες παρουσιάσεις δίσκων του Lou Reed: Transformer, White Light / White Heat.

~

Lou Reed - Transformer

Lou Reed – Transformer

Έτος – 1972

Είδος – Glam Rock, Art Rock

  

You hit me with a flower

You do it every hour

Ohh, baby you're so vicious

Νύχτα στη Νέα Υόρκη. Κακόφημα υγρά στενά, λουσμένα σε απαγορευμένες επιθυμίες, ποτισμένα στη λάμψη πολύχρωμων καμπαρέ. Εκεί γυροφέρνουν σαν ένοχες σκιές περαστικοί, στην αναζήτηση ξοδεμένων απολαύσεων. Το θερμό φως από τους οίκους ανοχής και τις φωτεινές επιγραφές μπλέκει με το γκρίζο των κτιρίων. Από κάπου πέρα, ένας σαξοφωνίστας υφαίνει νότες ποτισμένες στο αλκοόλ. Δυο τραβεστί φωσφορίζουν στο σκοτάδι, σε κοιτάζουν προκλητικά, χαμογελάνε χυδαία, απροκάλυπτα.

Τι λες λοιπόν. Είσαι διατεθειμένος να κάνεις μια βόλτα στην άγρια πλευρά της πόλης? Ή θα στρέψεις το βλέμμα πέρα με αηδία? Θα αφήσεις τα κακόφημα μέρα και θα γυρίσεις σπίτι σου, στο μικρό σου διαμέρισμα, το καταφύγιο σου, καταμεσής κτιρίων που κρύβουν το φεγγάρι. Εκεί θα ανάψεις με ανακούφιση το φως, θα αφήσεις την καμπαρντίνα σου, θα πιάσεις ένα ποτήρι και θα το γεμίσεις με ποτό. Στο πικάπ δίπλα ένας δίσκος αφήνει ταξιδιάρικους ήχους. Η διάθεση σου μεμιάς θα ελαφρύνει. Η σκέψη σου θα κατακλυστεί από μια παλιά αγάπη. Μια τέλεια μέρα που κάποτε μπόρεσες να ζήσεις.

Κάπως έτσι η νύχτα θα κυλήσει. Κι ενώ η πόλη πάλλεται, τρελαίνεται, χορεύει, εσύ αναπολείς.

Το «Transformer» υπήρξε ένας πραγματικά μοναδικός δίσκος για την δισκογραφία του Lou Reed. Βρισκόμαστε στο έτος 1972 και στην καρδιά του πολύχρωμου, λαμπρού και ατίθασου κινήματος της Glam Rock. Φανταχτερά ρούχα, έξαλλες πόζες, προβολείς και φώτα, σταριλίκι, θεατρινισμός, βαμμένα πρόσωπα αμφίβολης σεξουαλικής ταυτότητας, προκλητικοί στίχοι, κιθάρες που μπλέκουν με σαξόφωνα, ροκ μουσική που θυμίζει καμπαρέ, καμπ αισθητική…  Ένα είδος που απογειώθηκε τα χρόνια εκείνα και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τον νεαρόκοσμο της Βρετανίας, ο οποίος αναζητούσε κάτι περισσότερο έξαλλο και προκλητικό συγκριτικά με το hard rock/progressive/blues rock των καιρών.

Τι σχέση μπορεί να έχει όμως το λαοφιλές Glam και η αισθητική του με τον άνθρωπο που, μόλις λίγα χρόνια πριν, είχε παραδώσει με τους Velvet Underground ορισμένα από τα πιο αντισυμβατικά δείγματα μουσικής που είχαν γραφτεί ως τότε? Μουσική απογυμνωμένη από κάθε στοιχείο έξαρσης και πομπώδους αντίληψης, σαν εκείνη που χαρακτηρίζει το Glam Rock.

Λοιπόν παιδιά, ο κοινός συνδετικός κρίκος ονομαζόταν David Bowie. Ο Bowie είχε ήδη γνωρίσει την μουσική του Lou Reed από τις μέρες των Velvet Underground – ένας από τους λίγους που γνώρισαν την μουσική του τότε, καθώς για την πλειοψηφία του κόσμου οι Velvet Underground παρέμεναν άγνωστοι ως όνομα. Εν έτει 1972, ο Bowie βρισκόταν στο απόγειο της Glam περιόδου του, έχοντας λίγο καιρό πριν κυκλοφορήσει το θρυλικό «Ziggy Stardust» άλμπουμ του. Ερχόμενος λοιπόν σε επαφή με τον Reed, ανέλαβε ο ίδιος την παραγωγή του δίσκου του. 

Το αποτέλεσμα ήταν ο πιο πετυχημένος εμπορικά δίσκος του Reed, και εκείνος που τον καταξίωσε στις συνειδήσεις του κόσμου. Ήταν επίσης ένα άλμπουμ που απέπνεε αέρα Βρετανίας των καιρών - σε αντίθεση με τις νεοϋορκέζικες στιγμές του παρελθόντος.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που αισθάνεσαι πως ακούς, όχι κάποιον δίσκο του Lou Reed, μα του David Bowie. Το ξέφρενο σε σημεία πιάνο, ο χαρακτηριστικός ήχος του σαξοφώνου, οι ρυθμικές κιθάρες, τα μελωδικά ρεφραίν, οι εσωστρεφείς μπαλάντες, στοιχεία-σήματα κατατεθέν του Glam Rock, όλα δίνουν δυναμικό παρόν εδώ. To εξώφυλλο από μόνο του, με την ανδρόγυνη, βαμμένη εικόνα του Lou Reed, είναι ενδεικτικό. Όχι, αυτός δεν ήταν ο ίδιος Lou Reed που λίγα χρόνια πριν άνοιγε τις πόρτες του χάους, ξεχύνοντας ακατανόητους για τα δεδομένα των καιρών θορύβους, στο άλμπουμ «White Light/White Heat», παρέα με τους Velvet Underground…

Και αν το Glam Rock έθεσε στο επίκεντρο της εικόνας του την ανδρόγυνη φιγούρα και την ξέφρενη νυχτερινή ζωή, ο Lou Reed δεν περίμενε τα 70s για να μιλήσει για θέματα όπως η ζωή της πόλης, οι πόρνες, το σεξ, οι τραβεστί, τα ναρκωτικά, και όλα αυτά. Υπήρξαν σήμα κατατεθέν των στίχων του ήδη από το ξεκίνημα – ίσως να ήταν και ένας από τους λόγους για τον οποίο τον ξεχώρισε ο Bowie.

Η διαφορά είναι πως εδώ ο Reed μίλησε γι’ αυτά τα θέματα με έναν τρόπο πολύ περισσότερο εύληπτο και αποδεκτό από το μέσο αυτί, απαλλαγμένος από τις αντισυμβατικές διαθέσεις του παρελθόντος, επιθυμώντας πάνω απ’ όλα να μοιραστεί πραγματικά όμορφα τραγούδια. Το “Walk on the Wild Side” σημείωσε σαρωτική επιτυχία και παρέμεινε ως τέλους το δημοφιλέστερο τραγούδι του. Κι όμως, το κομμάτι αυτό που παιζόταν ασταμάτητα τα χρόνια εκείνα στο ραδιόφωνο, στιχουργικά αναφερόταν στον δρόμο που περιγράψαμε στην αρχή του κειμένου, με τις πόρνες και τους οίκους ανοχής. Το ταξιδιάρικο “Satellite of Love”, ένα κομμάτι του οποίου ο ρυθμός παραπέμπει στο doo-wop των 50s,  είναι μία ακόμα μεγάλη επιτυχία του δίσκου, και εδώ ο Reed μοιράζεται το μικρόφωνο με τον ίδιο τον Bowie.

Στο εναρκτήριο “Vicious” o Lou Reed άντλησε έμπνευση από τον πρώην μέντορα του, Andy Warhol – ήταν ο Warhol εκείνος που του είχε προτείνει να γράψει ένα τραγούδι που θα αναφέρεται σε «μοχθηρά χτυπήματα με ένα λουλούδι». Το αποτέλεσμα ήταν ένα από τα πιο straight rock κομμάτια του δίσκου, παρέα με το ξεσηκωτικό “Hangin’ Round”. Σε άλλα πάλι σημεία οι ρυθμοί γίνονται πιο χαλαροί, τα πνευστά αποκτούν τον πρώτο ρόλο, και το αποτέλεσμα είναι πανέμορφα τραγούδια σε jazz αποχρώσεις, όπως το τελευταίο “Goodnight Ladies”, ένα κομμάτι που δεν θα φάνταζε καθόλου παράταιρο σε κάποιον δίσκο του Miles Davis.

Aξίζει να σημειώσουμε πως αρκετά από τα κομμάτια του δίσκου είχαν γραφτεί (σε ελαφρώς παραλλαγμένες μορφές) ήδη από τα χρόνια των Velvet Underground.

Για το τέλος, άφησα το “Perfect Day”. Ό,τι και να να πω για την μοναδική αυτή μπαλάντα είναι λίγο. Μία από τις ομορφότερες στιγμές που μας χάρισε ο Lou Reed, ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Σύμφωνα βέβαια με μια θεωρία, ο Reed εδώ δεν αναφερόταν σε κάποια γυναίκα, αλλά στην ηρωίνη. Γι’ αυτόν τον λόγο το κομμάτι χρησιμοποιήθηκε χρόνια μετά στο soundtrack της πασίγνωστης ταινίας “Trainspotting”, με θέμα της τα ναρκωτικά.

Πιθανό όμως να αναφερόταν και στην μνηστή του, τον καιρό εκείνο, τη μέλλουσα γυναίκα του και στην δύναμη του έρωτα να μας κάνει να αισθανόμαστε ελεύθεροι…

You made me forget myself

I thought I was someone else,

Someone good

Εν τέλει, το “Transformer” συνιστά ένα απαραίτητο άλμπουμ για κάθε φίλο της μουσικής, και το πρώτο που θα πρότεινα από την δισκογραφία, είτε του Reed, είτε των Velvet Underground.

Γιατί να ακούσετε τον δίσκο: Γιατί περιλαμβάνει ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Lou Reed.

Γιατί να μη τον ακούσετε: Δεν ξέρω… Θεωρώ πως ο δίσκος έχει στοιχεία που μπορεί να αρέσουν σε όλους, πέρα και έξω από γούστα. Μόνο κριτήριο είναι να αγαπάτε την καλή μουσική.

Ο δίσκος σε μια πρόταση: Take a walk on the wild side…

Top-Moments: Perfect Day, Hangin’ Round, Walk on the Wild Side, Satellite of Love, New York Telephone Conversation, Goodnight Ladies

Songs: http://www.youtube.com/watch?v=1e9npuzxPQQ

http://www.youtube.com/watch?v=m4ULAtm5PpY

David Bowie - Iggy Pop - Lou Reed

~

The Velvet Underground - White Light / White Heat

The Velvet Underground – White Light/White Heat

Έτος – 1968

Είδος – Experimental Rock, Avant-Garde Rock, Noise Rock, Protopunk

Εν έτει 1968, κανείς δεν ήταν έτοιμος για τον συγκεκριμένο δίσκο. Αυτό δεν είναι μουσική όπως την ήξερε ο κόσμος. Πρόκειται αντίθετα για επίθεση, για έφοδο, για ένα προκλητικό άνοιγμα της απαγορευμένης μαύρης τρύπας που οδηγεί στο Χάος. Τα πόδια μιας πόρνης τραβεστί που χάσκουν διάπλατα. Το ξοδεμένο σπέρμα κάποιου συγχυσμένου ναύτη. Το τρυπημένο κεφάλι ενός παρανοϊκού εραστή. Μια αποτυχημένη εγχείρηση για την οποία δεν δίνει κανείς δεκάρα.

Καταμεσής μιας εποχής που διατυμπάνιζε τις αρετές της αγάπης προς αλλήλους και την δύναμη της μουσικής να ενώνει τον κόσμο, ο συγκεκριμένος δίσκος ερχόταν σαν ένα φτύσιμο στα μούτρα. «Αυτή είναι η πραγματικότητα!», διατυμπάνιζε με θόρυβο, παραληρώντας, αφρίζοντας, ξερνώντας ιστορίες του περιθωρίου. Ποιος είχε λοιπόν αυτιά να τον ακούσει? Ποιος είχε τη δύναμη να τον αντέξει?

Ελάχιστοι. Ήδη το περιβόητο ντεμπούτο των Velvet Underground με την μπανάνα είχε πατώσει στις πωλήσεις. Ο Andy Warhol τους είχε εγκαταλείψει, το ίδιο και η Nico – ο Lou Reed και η παρέα τους είχαν απομείνει μονάχοι, σε μια πόλη αφιλόξενη. Εκεί, στα σκοτεινά στενά της Νέας Υόρκης, το κλίμα διέφερε από εκείνο του Σαν Φρανσίσκο, όπως η μέρα με τη νύχτα. Δεν υπήρχε «κάντε έρωτα, όχι πόλεμο», δεν άνθιζαν λουλούδια στα μαλλιά. Τα ναρκωτικά δεν ήταν η πύλη για κάποια άλλη διάσταση, μα η φρικτή έξοδος προς έναν κόσμο άδειο και λευκό. Το σεξ δε συνιστούσε σημαία της νεοαποκτηθείσας ελευθερίας, μα συχνά την κάθοδο προς μια νέα μορφή σκλαβιάς. Ξεχάστε τις όμορφες χίπισσες με τα μακριά μαλλιά και τα πλουμιστά στολίδια. Εδώ θα βρείτε εραστές που τρελαίνονται, επιδειξιομανείς και τραβεστί.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει 6 τραγούδια. Το ομότιτλο κομμάτι, παρέα με το «Here She Comes Now», αποτελούν τις πιο συμβατικές στιγμές του δίσκου, εκείνες που θυμίζουν περισσότερο ίσως το ντεμπούτο των Velvet Underground – αν και ακόμα και εδώ διαισθάνεσαι πως «κάτι έχει αλλάξει», και αυτό σε ανησυχεί.

Ήδη από το δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ, επονομαζόμενο «The Gift», συνειδητοποιείς πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έναν συμβατικό ροκ δίσκο. Ουσιαστικά πρόκειται περί αφήγησης μιας ιστορίας από τον John Cale (που έπαιζε βιολί, όργανο και μπάσο στον δίσκο), χωρίς μελωδία και με έναν ξερό ρυθμό να συνοδεύει τα λόγια. Η ιστορία αναφέρεται σε ένα νεαρό ζευγάρι, τον Waldo και τη Μάρθα. Ο Waldo είχε μόλις τελειώσει τις σπουδές του και, όντας αναγκασμένος να επιστρέψει στην πόλη που έδραζε το πατρικό του, βιώνε πλέον το άγχος μιας σχέσης εξ’ αποστάσεως. «Θα είναι πιστή σε μένα τώρα που ζούμε σε άλλη πόλη?», τέτοια σκεπτόταν ο Waldo συνεχώς και είχε αρχίσει να τρελαίνεται.

Ώσπου μια ωραία πρωία του ήρθε μια συναρπαστική ιδέα. Θα έκλεινε τον εαυτό του σε ένα ωραίο, μεγάλο πακέτο, με την ετικέτα «εύθραστο» απ’ έξω, και θα το ταχυδρομούσε κατευθείαν στο σπίτι της Μάρθας! Και έτσι η Μάρθα θα το λάμβανε, θα το άνοιγε και – ω, τι ευχάριστη έκπληξη – θα πεταγόταν ο Waldo από μέσα όλος χαρά, σμίγοντας με την αγαπημένη του.

Έτσι και έκανε λοιπόν. Η λεπτομερής αφήγηση μεταφέρεται στο σπίτι της Μάρθας, ένα ωραίο μεσημέρι, τη στιγμή που παρελάμβανε το πακέτο. Ήταν μαζί με μια φιλενάδα της και τα λέγανε. Η Μάρθα κοιτούσε απορημένη το πακέτο, μη μπορώντας να καταλάβει τι μπορεί να περιέχει, ή ποιος το είχε στείλει – ενώ από το εσωτερικό του ο Waldo άκουγε τη λεπτή φωνή της και περιμένε με λαχτάρα, για τη στιγμή που το πακέτο θα άνοιγε και θα έκανε την θριαμβευτική του εμφάνιση…

Έλα όμως που δεν μπορούσαν η Μάρθα με τη φίλη της να ανοίξουν το πακέτο! Δοκίμασαν με τον κλασικό τρόπο, δε μπόρεσαν. «Γιατί δεν δοκιμάζεις να το σκίσεις από μέσα με αυτή τη σιδερένια λεπίδα?», κάνει τότε η φίλη της Μάρθας.

Πήραν λοιπόν τη λεπίδα, μεγάλη σα σπαθί, και πριν καλά καλά καταλάβει ο Waldo τι είχε γίνει, την πέρασαν καταμεσής του πακέτου, σκίζοντας το περίβλημα του, και, μαζί με αυτό, το κεφάλι του Waldo στα δύο.

Αυτό ήταν το «The Gift», που λέτε! Μια μακάβρια ιστορία στην οποία ωστόσο ξεχωρίζει μια κυνική αίσθηση μαύρου χιούμορ… Κάτι που θα γινόταν χαρακτηριστικό όλων των στίχων του Lou Reed στον δίσκο. Το «Lady Godiva’s Operation» για παράδειγμα, περιλαμβάνει την ιστορική μορφή της Lady Godiva, μιας Βρετανίδας ευγενούς του 11^ου αιώνα, η οποία έγινε γνωστή γυρνώντας ολόγυμνη με το άλογο της στους δρόμους της πόλης, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να απολογηθεί για τον βαρύ φόρο που είχε επιβάλει ο άντρας της στους χωρικούς. Σύμφωνα με τους αστικούς μύθους, ένας περαστικός με το όνομα Tom, την παρακολούθησε στα κρυφά, ενώ εκείνη γυρόφερνε γυμνή, και στην πορεία έχασε την όραση του – από εκεί βγήκε το όνομα «Peeping Tom», κοινώς, ο Ηδονοβλεψίας.

Lady Godiva, πίνακας του 19ου αιώνα του John Collier

Αυτή λοιπόν είναι η lady Godiva της ιστορίας… Από την άλλη, η lady Godiva του Lou Reed συνιστά ένα… ον αμφιβόλου φύλου (πιθανώς μια τραβεστί), η οποία κάνει μια εγχείρηση που δυστυχώς δεν είχε αίσιο τέλος.

Και αν όλα αυτά δεν σας έφταναν, το στιχουργικό κερασάκι στην τούρτα είναι η ιστορία που περιγράφεται στο «Sister Ray», το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ. Αναφέρεται μια μάζωξη ναυτών σε ένα σκοτεινό σημείο της πόλης, η συνάντηση τους με ορισμένες τραβεστί, και το αχαλίνωτο όργιο που ακολούθησε μετά, μέχρις ότου καταφτάσει η αστυνομία. Σε κάποια φάση ένας από τους ναύτες σκοτώνεται, αλλά κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Πολλές φορές κατά την διάρκεια του κομματιού ο Lou Reed επαναλαμβάνει τον στίχο «She’s busy sucking on his ding-dong»…

Πόσο θα τρόμαζαν οι χίπηδες με το περιεχόμενο αυτού του άλμπουμ!

Ως τώρα αναφέρθηκα εκτενώς στο στιχουργικό κομμάτι, θέλοντας να τονίσω το στοιχείο της ολικής, αστικής αποσύνθεσης και παρακμής (αλλά με μια δόση τρελού χιούμορ) που χαρακτηρίζει τον δίσκο… Που να ακούσετε και την μουσική!

Το «White Light/White Heat» συνιστά το πιο αντισυμβατικό άλμπουμ των Velvet Underground, το πιο δύσκολο στο άκουσμα. «Θέλαμε να φτιάξουμε έναν δίσκο αντίθετο σε κάθε αντίληψη περί ομορφιάς», είχε πει ο John Cale. Πρόκειται για επιτηδευμένη βρωμιά, ένα φτύσιμο στο μουσικό status quo της εποχής. Οι κιθάρες των Lou Reed και Sterling Morrison ξερνάνε ήχους σαν χαλασμένη αποχέτευση, το παραμορφωμένο όργανο του John Cale τρυπάει τα αυτιά σαν θόρυβος από εργοστάσιο. Ο ήχος είναι μονολιθικός, σχεδόν πρωτόγονος. Ένα ταξίδι στις σκοτεινές, ωμές ρίζες της μουσικής, ένα βουντού θορύβου. Σε σημεία η παραμόρφωση ξεπερνάει τα ανεκτά όρια της εποχής, γίνεται ξεδιάντροπη, χαώδης.

Η μουσική αυτού του δίσκου τον καιρό εκείνον θα μπορούσε να τρομάξει πολύ κόσμο, πραγματικά θα μπορούσε. Ασφαλώς, όντας εντελώς αντιεμπορικό, προκλητικό και αντισυμβατικό, το άλμπουμ πάτωσε σε επίπεδο πωλήσεων. Πήγε χειρότερα και από το ντεμπούτο.

Για δες όμως, πως έγινε και οι Velvet Underground, με το πέρασμα των χρόνων, στάθηκαν τόσο επιδραστικοί και καθιερώθηκαν ως ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της εποχής τους! Το «Sister Ray» θεωρείται πλέον ως ένα από τα τραγούδια-ορόσημα της εποχής, ενώ μεταγενέστερα μουσικά είδη όπως το Punk, το Noise Rock, αλλά και αρκετές εκφάνσεις της εναλλακτικής Art Rock μουσικής, χρωστούν σχεδόν την ίδια τους την ύπαρξη στο συγκεκριμένο άλμπουμ. Ρωτήστε συγκροτήματα όπως οι Sonic Youth, οι Jesus and Mary Chain, οι My Bloody Valentine…

Εν τέλει ο δίσκος συνιστά σχεδόν μια καθαρτική εμπειρία μέσα από ένα ανελέητο κύλισμα στη λάσπη και τον θόρυβο. Ένα άνοιγμα μυαλού (και το τελευταίο ερμηνεύστε το με όποιον τρόπο θέλετε!). «And then my mind split open», όπως γράφει και ο Lou Reed…

Γιατί να ακούσετε τον δίσκο: Γιατί θέλετε να πάρετε μια ιδέα ενός από τα πιο ακραία μουσικά πειράματα των καιρών του.

Γιατί να μη τον ακούσετε: Εδώ δεν έχουμε ανάλαφρη μουσικούλα, ούτε χαρούμενους ρυθμούς, ούτε μελωδίες, ούτε αγάπες, ταξίδια κι έρωτες.

Ο δίσκος σε μια πρόταση: Παρακμή και χάος

Top-Moments: Sister Ray, I Heard Her Call My Name, The Gift

Song: http://www.youtube.com/watch?v=7d69mDT11yI